20.11.1976 - Odra Opole - Górnik Zabrze 0:2: Różnice pomiędzy wersjami
(imię sędziego) |
|||
Linia 10: | Linia 10: | ||
| herbdruzyna2 = {{Herb|nazwaklubu = }} | | herbdruzyna2 = {{Herb|nazwaklubu = }} | ||
| miejsce = Opole | | miejsce = Opole | ||
− | | sędzia = Libich (Warszawa) | + | | sędzia = Andrzej Libich (Warszawa) |
| widzów = 10 000 | | widzów = 10 000 | ||
| czas_gry = | | czas_gry = |
Aktualna wersja na dzień 16:11, 21 mar 2016
20 listopada 1976 1. liga 1976/77, 13. kolejka |
Odra Opole | 0:2 (0:1) | Górnik Zabrze | Opole Sędzia: Andrzej Libich (Warszawa) Widzów: 10 000 |
![]() |
![]() | |||
0:1 0:2 |
Szołtysik 11 Wasilewski 46 | |||
Szczepanek Podgórny Korek Krawczyk Harańczyk (12. Gano) A. Kot B. Masztaler(50. S. Masztaler) Wójcicki Koźniewski Klose Bolcek |
SKŁADY | Andrzej Fischer Bernard Jarzina Jerzy Gorgoń Henryk Wieczorek Adam Popowicz Zygfryd Szołtysik Alojzy Deja Józef Kurzeja Marian Wasilewski Ireneusz Lazurowicz Stanisław Gzil | ||
Relacja
Sport
Opolanie zatracili smak zwycięstwa.
OPOLE (tel. wł.). Do końca spotkania pozostało jeszcze około 10 minut, a już kibice gremialnie opuszczali stadion. Ten fakt oddaje najlepiej nastrój sympatyków opolskiej „11”. Odra od 2 lat grała w prawie takim samym składzie i gdy od kilku tygodni wykruszyła się stara gwardia, kibice zatracili smak zwycięstwa. W sobotę Górnik Zabrze dopełnił czary goryczy. Okazało się, że nawet przeciętna forma górników wystarczyła na rozstrojony zespół gospodarzy.
Przeciwnik górował nad Odrą siłą i umiejętnością organizacji gry drugiej linii. Brak Kwaśniewskiego wyraźnie nadwątlił to ogniwo opolan, a młody Wójcicki spełniał na boisku niejasną role trzeciego stopera, nie wykazując nawet tendencji do angażowania się w akcje ofensywne. Również Antoni Kot w tej sytuacji do końca spotkania nie znalazł kontaktu z pozostałymi partnerami na boisku. Gdy do tego dodamy jeszcze kontuzję czołowego reżysera akcji Bogdana Masztalera już w pierwszej połowie meczu, obraz wartości linii rozgrywającej Odry będzie pełny. Rutynowani zawodniczy Górnika, mieli więc ułatwione zadanie, a z kilku tylko składnych ich akcji dwie zakończyły się bramkami. W 11 minucie spotkania szybki Wasilewski przeszedł obrońców gospodarzy i zacentrował ostro z prawej strony. Z czterech startujących do piłki piłkarzy najszybszym okazał się Szołtysik, który wobec niezdecydowanej postawy bramkarza i dwóch defensorów posłał piłkę do siatki. Minutę po przerwie Wasilewski doszedł do piłki skierowanej między dwóch stoperów i strzelił nad wybiegającym Szczepaniakiem. W sobotnim meczu jeszcze dwukrotnie piłka znajdowała się w siatce: raz w bramce Fischera, raz – Szczepanka, ale sędzia nie uznał tych bramek, przy czym obie decyzje budzą wątpliwości.
Piłkarze Górnika nie pokazali w Opolu nic rewelacyjnego – konsekwencja, spokój i bezwzględne dążenie do wyznaczonego celu, a także oszczędne gospodarowanie siłami w ciągu 90 minut. Trudno więc ocenić czy zabrzanie powracają do formy, bowiem w sobotę chyba każdy zespół ekstraklasy miałby szanse w Opolu co najmniej na remis. Nie czas jeszcze na pesymistyczne wnioski, na pewno jednak z całą ostrością sprawdziła się bezwzględna zasada tzw. krótkiej ławki rezerwowych. Przykład Odry nie jest, niestety jedynym tego potwierdzeniem. Bylibyśmy jednak w niezgodzie z prawdą i własnym sumieniem, gdybyśmy nie podkreślili ogromnej ambicji wszystkich piłkarzy Odry, a przede wszystkim tzw. dublerów. Wpłynęło to na dość wysoką temperaturę spotkania, które jednak w sumie uznać należy pod względem poziomu sportowego za widowisko miernej wartości.
Stanisław Puzyna, Sport nr 226 z 22 listopada 1976r.